قبيح كه مىكند و او را ترك مىكند نيت او اين باشد كه چون فلان عمل قبيح است و مبغوض مولى است من ترك مىكنم براى رضايت مولى پس اگر نيت او اين باشد كه شراب چون ضرر جسمانى و عقلى دارد نمىخورم اين كار ثواب ندارد چون للّه نيست . نكته‌اى كه در پايان اين مطلب قابل توجه است اينكه اعمال ما دو قسم است : 1 - تعبديات : يعنى آنهائى كه قصد قربت در آنها معتبر و شرط صحت عمل است مثل صوم و صلاة و حج و . . . 2 - توصليات : يعنى آنهائى كه قصد قربت در آنها شرط صحت نيست و او شرط ثواب هست . حال در كليه افعال اختياريه واجبه و مستحبه و در كليهء تروكى كه لازمند اگر با قصد قربت باشد ثواب خواهد بود ولى در تعبديات چه فعل و يا ترك اگر قصد قربت نباشد عمل باطل است فعل تعبدى مثل نماز و ترك تعبدى مثل ترك مفطرات در ماه رمضان ولى در توصليات بدون قصد قربت هم عمل صحيح است و مبرء ذمه خواهد بود و تفصيل مطلب را بايد از كتب اصوليه جستجو كرد نكته ديگر اينكه فرق ما بين لوجوبه بالوجه وجوبه يا لندبه بالوجه ندبه چيست ؟ . در نيت عبادات چند امر را معتبر مىدانند كه برخى اجماعى و برخى اختلافى است و آنها عبارتند از : 1 - قصد التمييز 2 - قصد الوجه 3 - قصد القربة ، منظور از قصد الوجه قصد الوجوب او الندب است و هر يك از وجوب و ندب دو قسمند : 1 - وجوب و ندبى مميّز و يا وصفى مثل اينكه بگوئيم : اصلى صلاة الظهر الواجبه قربة الى اللّه كه عنوان الواجبه وصف مميّز ظهر واجب از مندوب است يا مىگوئيم : اصلى صلاة الظهر المندوبة قربة الى اللّه كه عنوان مندوبه